Taniec

W

Wariacja (pas seul) - popisowy, zwykle w tempie allegro, krótki taniec solowy tancerki lub tancerza. Wariacje stanowią część składową klasycznego pas de deux oraz grand pas (np. w Don Kichocie Minkusa), a także innych rozbudowanych form baletowych (pas de trois, grand pas d’action) jak prolog Śpiącej królewny – tańce dobrych wróżek. Tancerki popisują się w nich zwykle tańcem na pointach, kombinacjami piruetów i skokami, panowie kombinacjami skoków i tour en l’air, itp.
wykręcenie - osiągnięte w wyniku żmudnych ćwiczeń takie ustawienie i uruchomienie stawów, które pozwala na pełniejsze wykorzystywanie wszystkich płaszczyzn ruchu kończyn, m.in. dlatego naukę tańca klasycznego trzeba zaczynać wcześnie, ok. 10-11 roku życia, kiedy kości, stawy, ścięgna i więzadła są jeszcze elastyczne i podatne na formowanie. Bez odpowiedniego w. nie jest możliwe osiągnięcie prawidłowych pozycji stóp i prawidłowe wykonywanie wielu baletowych pas począwszy od najprostszych (plié w I czy II pozycji) po najbardziej skomplikowane.

Walc angielski powstał na początku XX wieku z połączenia walca wiedeńskiego i amerykańskiego tańca zwanego bostonem. Narodziny nowego walca przypisuje się słynnej "angielskiej flegmie" i niechęci do szybkich tańców, a także modzie lansowanej przez młodych tancerzy, którzy zapoczątkowali styl tańca upodobniony do chodu. Podstawowe figury walca oparte są na ruchu po linii ukośnej, co pozwala na płynne przemieszczanie się dookoła parkietu, w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara.

Walc wiedeński jest szybszy niż walc angielski i nazywany jest tańcem wirowym, bo jego główna cechą jest rotacyjny ruch obrotowy w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Ruch ten powinien być mocny, ale płynny, pozbawiony podskoków. Akcja unoszeń i opadań musi być delikatna.

Walk- krok. To charakterystyczny krok dla danego tańca i charakterystyczna dla niego technika.

Walc to towarzyski taniec wirowy, pochodzenia niemieckiego, w metrum 3/4, z akcentem na mocnej części taktu, w tempie dość żywym. Prototypem walca był m.in. lendler. W  XIX wieku zdobył popularność walc zwany wiedeńskim oparty na stereotypowym akompaniamencie 3 ćwierćnut. Wyróżnia się też wolniejszy walc francuski (o bardziej urozmaiconym akompaniamencie) i amerykański boston. Nadal popularny, jako taniec towarzyski, jest walc zwany angielskim. W 2 poł. XIX w. powstał też wokalny walc koloraturowy.

www.fit.pl

«   1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |  12  |